سرنخ «سندی که طلبکار از بدهکار» در جدول کلمات به یکی از اسناد مالی و تجاری اشاره دارد. در پاسخ های جدولی، جواب اصلی این سرنخ معمولا «برات» است؛ هرچند در کاربرد روزمره، «سفته» هم پاسخ نزدیک و مهمی به شمار می آید.
اگر تعداد خانه های جدول چهار تاست، ابتدا برات را امتحان کنید. اگر حروف تقاطعی با برات جور نبود و سرنخ بیشتر به «تعهد بدهکار به پرداخت در آینده» اشاره داشت، سفته هم گزینه جدی است.
برات یعنی چه؟
برات یکی از اسناد تجاری است. در تعریف ساده، برات نوشته ای است که در آن شخصی از شخص دیگر می خواهد مبلغی را در زمان مشخص به دارنده برات یا شخص معین پرداخت کند. به همین دلیل برات در فضای بدهکاری، طلبکاری و انتقال طلب کاربرد دارد.
در جدول ها، وقتی سرنخ به شکل کوتاه «سندی که طلبکار از بدهکار» یا عبارت های نزدیک به آن می آید، پاسخ «برات» بسیار رایج است. این واژه چهار حرف دارد و از نظر حروف برای جدول های کلاسیک هم مناسب است.
تفاوت برات و سفته
برات معمولا با سه نقش شناخته می شود: صادرکننده، پرداخت کننده و دارنده یا گیرنده وجه. در سفته، تمرکز بیشتر بر تعهد مستقیم امضاکننده است؛ یعنی شخص متعهد می شود مبلغ مشخصی را در موعد معین یا عندالمطالبه بپردازد.
به زبان ساده، سفته بیشتر شبیه تعهد بدهکار به پرداخت است، اما برات به نوعی دستور یا سند پرداخت در روابط تجاری است. همین تفاوت باعث می شود در برخی جدول ها هر دو جواب ممکن باشند و انتخاب نهایی به تعداد خانه ها و حروف تقاطعی وابسته شود.
چطور با حروف تقاطعی انتخاب کنیم؟
اگر جواب چهار خانه دارد و حرف اول «ب» است، برات را بنویسید. اگر چهار خانه دارد و حرف اول «س» است، سفته محتمل تر می شود. اگر حرف آخر «ت» باشد، هر دو گزینه ممکن است و باید به حروف میانی نگاه کنید: در برات، حروف میانی «ر» و «ا» هستند؛ در سفته، حروف میانی «ف» و «ت» دیده می شود.
اگر پاسخ سه خانه ای بخواهد، «قبض» یا «سند» می توانند مطرح شوند. اگر سرنخ به ابزار پرداخت بانکی اشاره کند، «چک» مناسب تر است؛ اما برای عبارت طلبکار و بدهکار در جدول، برات و سفته از همه نزدیک ترند.
راهنمای سریع بر اساس تعداد خانه ها
- ۲ خانه: چک، اگر سرنخ به ابزار پرداخت بانکی نزدیک باشد.
- ۳ خانه: قبض یا سند.
- ۴ خانه: برات، سفته یا رسید؛ اولویت این سرنخ با برات است.
- ۵ خانه: حواله، اگر سرنخ به انتقال وجه اشاره کند.
- ۶ خانه: فته طلب، نام دیگر و توضیحی سفته.
چرا رسید همیشه درست نیست؟
رسید معمولا نشان می دهد چیزی دریافت شده است؛ مثلا پول، کالا یا سند. اما در این سرنخ، رابطه طلبکار و بدهکار و سند بدهی مهم است. بنابراین رسید فقط زمانی مناسب است که جدول به اثبات دریافت یا پرداخت اشاره کند، نه وقتی که از سند تجاری طلب صحبت می شود.
همین تفاوت کوچک در جدول اهمیت زیادی دارد. «رسید» چهار حرفی است و ممکن است از نظر تعداد خانه فریبنده باشد، اما اگر سرنخ به سند طلب و بدهی مربوط باشد، برات یا سفته انتخاب های دقیق تری هستند.
اشتباه های رایج
رایج ترین اشتباه این است که هر سند مالی را به جای هم به کار ببریم. برات، سفته، چک، رسید و قبض همگی با پول و تعهد مالی ارتباط دارند، اما نقش آن ها یکی نیست. برای حل جدول باید به کلمات کلیدی سرنخ توجه کرد: طلبکار، بدهکار، سند، پرداخت و تعهد.
اشتباه دیگر نادیده گرفتن حروف تقاطعی است. چون برات، سفته و رسید هر سه چهار حرفی هستند، فقط با تعداد خانه نمی توان همیشه جواب قطعی را فهمید. اگر حروف تقاطعی با «ب ر ا ت» هماهنگ است، برات بهترین پاسخ است.