اگر در جدول با سرنخ «مورد پذیرش» روبهرو شدهاید، منظور طراح معمولاً واژهای است که معنی پذیرفتهشده، پسندیده یا قابل قبول بدهد. پاسخ رایج این سرنخ در جدولهای فارسی روشن است:
«مقبول» یعنی پذیرفتهشده، مورد قبول و پسندیده. اگر تعداد خانهها و حروف تقاطعی با م، ق، ب، و، ل سازگار است، این پاسخ را در اولویت بگذارید.
جواب اصلی مورد پذیرش در جدول
پاسخ اصلی و رایج برای سرنخ «مورد پذیرش»، مقبول است. این واژه دقیقاً همان معنی مورد قبول و پذیرفتهشده را میرساند. در جدولها، سرنخهایی مثل «پسندیده»، «قابل قبول»، «پذیرفته» و «مورد تأیید» هم میتوانند به مقبول برسند.
اگر جدول شما با حروف مقبول هماهنگ نیست، آنوقت باید گزینههای نزدیک مثل مجاز، روا، مسلم یا پذیرفته را هم بررسی کنید. هرکدام از این واژهها کاربرد خاص خودشان را دارند.
نکته حل سریع: اگر سرنخ فقط «مورد پذیرش» است، اول «مقبول» را امتحان کنید. اگر سرنخ بار قانونی یا شرعی دارد، «مجاز» و «روا» هم مهم میشوند.
گزینههای نزدیک
برای این سرنخ، چند واژه نزدیک وجود دارد که ممکن است با توجه به تعداد خانهها یا لحن سرنخ جواب شوند:
- مقبول: پذیرفتهشده و مورد قبول؛ جواب اصلی این سرنخ.
- مجاز: پذیرفته از نظر قانون، قاعده یا اجازه.
- روا: جایز، شایسته یا قابل قبول در معنای اخلاقی و عرفی.
- مسلم: پذیرفتهشده به معنی قطعی و بیتردید.
- پذیرفته: معادل مستقیم فارسی، اما معمولاً طولانیتر از مقبول است.
- پسندیده: خوب و قابل قبول، بهویژه در لحن اخلاقی یا توصیفی.
چرا «مقبول» بهترین جواب است؟
عبارت «مورد پذیرش» در فارسی دقیقاً با «مقبول» هممعنی است. وقتی میگوییم چیزی مقبول است، یعنی پذیرفته شده و مورد قبول قرار گرفته است. این واژه هم کوتاهتر از «مورد قبول» است و هم در جدولها بسیار خوشکاربردتر است.
به همین دلیل، اگر سرنخ هیچ نشانه اضافی ندارد، مقبول از گزینههایی مثل مجاز یا روا جلوتر است. مجاز بیشتر به اجازه و قانون مربوط میشود، اما مقبول معنای عمومی پذیرش را میرساند.
مجاز و روا چه زمانی جواب میشوند؟
اگر سرنخ علاوه بر پذیرش، معنی «جایز بودن» یا «اجازه داشتن» بدهد، ممکن است جواب «مجاز» باشد. مثلاً برای سرنخهایی مثل «مورد اجازه»، «قابل انجام از نظر قانون» یا «دارای جواز»، مجاز مناسبتر از مقبول است.
«روا» هم به معنی جایز، سزاوار یا شایسته است. اگر سرنخ کوتاهتر باشد یا به لحن اخلاقی نزدیک شود، روا گزینه خوبی است. اما برای عبارت دقیق «مورد پذیرش»، همچنان مقبول پاسخ اول است.
مسلم و پذیرفته چه فرقی دارند؟
«مسلم» وقتی به کار میرود که چیزی قطعی و غیرقابل انکار باشد؛ مثل «امر مسلم». این واژه به پذیرش عمومی و بیتردید اشاره میکند. اگر سرنخ «مورد قبول همگان» یا «قطعی و پذیرفته» باشد، مسلم میتواند مطرح شود.
«پذیرفته» ترجمه مستقیم و ساده سرنخ است، اما در جدولهای کوتاه معمولاً کمتر از مقبول استفاده میشود. اگر تعداد خانهها با مقبول نمیخواند و حروف تقاطعی به پ، ذ، ی، ر، ف، ت، ه نزدیک است، پذیرفته را بررسی کنید.
الگوی حروف پاسخ مقبول
پاسخ «مقبول» از این حروف تشکیل میشود:
- حرف اول: م
- حرف دوم: ق
- حرف سوم: ب
- حرف چهارم: و
- حرف پنجم: ل
اگر حرف اول «م» و حرف آخر «ل» باشد، احتمال درست بودن مقبول بیشتر میشود. اگر حرف دوم «ج» است، شاید جواب «مجاز» باشد؛ اگر حرف اول «ر» است، «روا» را بررسی کنید.
سرنخهای مشابه
این پاسخها ممکن است برای سرنخهای نزدیک هم به کار بروند:
- مورد پذیرش: مقبول
- قابل قبول: مقبول
- پذیرفتهشده: مقبول یا پذیرفته
- مورد اجازه: مجاز
- جایز: روا یا مجاز
- قطعی و پذیرفته: مسلم
- خوب و قابل قبول: پسندیده
اشتباهات رایج
اشتباه اول، انتخاب «مجاز» برای هر چیزی است که پذیرش دارد. مجاز بیشتر به اجازه و قانون اشاره میکند، نه پذیرش عمومی. اشتباه دوم، نوشتن عبارت کامل «مورد قبول» است؛ در جدول معمولاً پاسخ کوتاهتر یعنی «مقبول» خواسته میشود.
اشتباه سوم، بیتوجهی به تفاوت «مسلم» و «مقبول» است. مسلم یعنی قطعی و پذیرفتهشده، اما مقبول یعنی مورد قبول و پسندیده. اگر سرنخ فقط «مورد پذیرش» است، مقبول گزینه دقیقتری است.
پاسخ کوتاه برای استفاده سریع
اگر با خانههای جدول جور نبود، مجاز، روا، مسلم یا پذیرفته را بررسی کنید.
جمعبندی
پاسخ رایج «مورد پذیرش در جدول» مقبول است. این واژه معنی پذیرفتهشده، مورد قبول و پسندیده میدهد. گزینههایی مانند مجاز، روا، مسلم، پذیرفته و مورد قبول هم نزدیکاند، اما برای سرنخ مستقیم «مورد پذیرش»، مقبول مطمئنترین پاسخ است.